Dysmorfofobia czyli jak polubić siebie

Podziel się wiedzą!

Your ads will be inserted here by

Easy Plugin for AdSense.

Please go to the plugin admin page to
Paste your ad code OR
Suppress this ad slot.

Codziennie dbamy  o siebie i swoje ciało- pielęgnujemy, ubieramy, malujemy- jesteśmy mniej lub bardziej zadowoleni z efektów. Większość osób ma jakąś część ciała za którą nie przepada, np. „boczki”,  odstające uszy, nie taki nos, i wiele innych. Drobny retusz makijażowi, fryzjerski czy garderobiany może sprawić, że poczujemy się lepiej z tym co nam przeszkadza. Problem pojawia się jednak, gdy mankament przesadnie skupia naszą uwagę i dominuje nasze życie. Możemy mieć do czynienia z dysmorfofobią (lękiem przed brzydotą)- zaburzeniem postrzegania własnego ciała.

Dysmorfofobia jest zaburzeniem o znamionach urojeniowych (psychotycznych) lub nie urojeniowych (nerwicowych). Cierpiący na to zaburzenie obsesyjnie patrzą na swoje ciało i mają chorobliwe przeświadczenie o jego zniekształceniu i braku atrakcyjności. Najczęściej nie wykazują oni innych zaburzeń psychicznych, oprócz dostrzegania defektu, którego na ogół nikt inny nie zauważa. Są oni obrzydzeni własnym ciałem, niezadowoleni z jego wyglądu, uważają się za odstręczających i ohydnych. Chorzy nadmiernie koncentrują się na wyimaginowanym lub prawdziwym, ale nieznaczącym defekcie swojego ciała, po czym całe swoje życie podporządkowują trosce o wygląd. Codzienne, kilkugodzinne, skupienie na swoim wizerunku obniża koncentrację, rodzi problemy zawodowe, a także zanik życia towarzyskiego. Odbija się to na funkcjonowaniu społecznym, wywołuje złe samopoczucie, lęk i niepokój. Osoby cierpiące na to zaburzenie, ciągłe skupienie na swoich defektach opisują jako przeżycia trudne, bolesne i męczące.

Gdzie jest przyczyna?

Przyczyna występowania dysmorfofobii nie jest jasno określona. Do czynników predysponujących do jej wystąpienia zalicza się czynniki biologiczne, rodzinne, kulturowe i psychologiczne. Zakłada się, że największy wpływ ma obraz atrakcyjności kreowany przez mass media, które narzucają kanon piękna a każdy defekt lub odbiegająca od ideału cecha wiąże się z negatywnym odbiorem. Nie małe znaczenie mają również warunki rozwoju chorego, zwykle powiązane z nieprzyjemnymi doświadczeniami, dokuczaniem w dzieciństwie (przez rówieśników a także bliskich), zaniżoną ogólną samooceną, odrzuceniem i poczuciem niepewności. Za podanymi stanowiskami może przemawiać fakt, że choroba ta pojawia się zazwyczaj w wieku dojrzewania, kiedy młodzi adolescenci są najbardziej podatni na wpływy otoczenia i tworzą własny obraz swojej osoby.


Your ads will be inserted here by

Easy Plugin for AdSense.

Please go to the plugin admin page to
Paste your ad code OR
Suppress this ad slot.

Obsesja dążenia do doskonałości

Zapewnienia bliskich czy nawet lekarzy o braku nieprawidłowości w wyglądzie nie przynoszą rezultatów. Postrzeganie siebie w ten sposób prowokuje zachowania charakterystyczne dla zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych. Najczęściej objawia się to w ciągłej potrzebie przyglądania się swojemu odbiciu lub wręcz przeciwnie-unikaniu luster, zakrywaniu nielubianej części ciała, częstych wizytach u dermatologa a nawet wielokrotnych operacjach plastycznych. Wykonanie operacji plastycznej osobie cierpiącej na dysmorfofobię jest błędem i nie poprawi jej samopoczucia a wręcz przeciwnie- może przysporzyć dodatkowych cierpień. Mimo rezultatów, wielu pacjentów pozostaje niezadowolonych ze swojego wyglądu, co może jeszcze silniej wzmacniać i utrwalać objawy choroby. W skrajnych przypadkach choroby zdarza się, że chory przez lata nie opuszcza swojego domu w obawie przed brakiem akceptacji, ośmieszeniem i odrzuceniem. Zachowania podejmowane przez osoby dotknięte chorobą różnią się pomiędzy sobą i mogą być też inne niż wymienione. Z biegiem czasu zarzutów nt. wyglądu przybywa a wyeliminowane defekty natychmiast zostają zamienione na kolejne.

Chorobę można leczyć

Dysmorfofobia jest zaburzeniem, które można leczyć, jednak ze względu na utrwalone schematy myślowe jest to czasochłonny i trudny proces. Pierwszym krokiem do prawidłowego rozpoznania choroby i postawienia diagnozy powinna być wizyta u psychiatry. Leczenie tego schorzenia najczęściej obejmuje psycho- oraz farmakoterapię. Ważnym elementem terapii jest też psychoedukacja pacjenta, w której dowiaduje się on o istocie choroby, poznaje koncepcję wyglądu ciała i elementy psychologii wyglądu fizycznego.
W przebiegu zaburzenia często współwystępować może depresja. Dysmorfofobicy przez społeczeństwo są niestety odbierani jako zapatrzeni w swój wygląd próżniacy. Są nierozumiani, niewysłuchani i samotni, przez co wielu z nich myśli o samobójstwie. Nie warto zwlekać z wizytą u psychologa/psychiatry. Specjalista w takim przypadku włączy do leczenia leki przeciwdepresyjne a przy zaburzeniu o postaci urojeniowej, także leczenie przeciwpsychotyczne. ❖

Małgorzata Kuczar, psycholog

Podziel się wiedzą!